NAUKA BUDDY
Nauka Buddy o przemijaniu (anicca) i filozofia Heraklita zawarta w koncepcji ”panta rhei” są w istocie różnymi wyrazami tej samej fundamentalnej prawdy o naturze rzeczywistości choć buddyjska myśl jest wcześniejsza.
Budda, żyjący w VI-V w. p.n.e., nauczał, że wszystko w świecie jest nietrwałe, podlega ciągłej zmianie i nie istnieje żadna stała, niezmienna esencja – zarówno w świecie zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Podobnie Heraklit, tworzący w V w. p.n.e., głosił, że wszystko „płynie” i nieustannie się zmienia, a jedyną stałą rzeczą w świecie jest właśnie zmiana.
Obydwie filozofie prowadzą do podobnego wniosku:
Cierpienie (dukkha) lub niepokój wynikają z przywiązania do tego, co nietrwałe, a mądrość polega na zaakceptowaniu przemijania jako naturalnego porządku rzeczy.
Choć różnią się kulturowym kontekstem, obie nauki podkreślają, że zrozumienie i akceptacja zmienności prowadzą do wewnętrznego spokoju i harmonii z rzeczywistością.